Bert Blok zat 38 jaar op de Poststraatkerk. Zijn naam, althans

In dit artikel:

In de zomer van 1980 krabde de toen 16‑jarige Bert Blok met een spijker zijn naam, adres en geboortedatum in een leisteen hoog in de toren van de Poststraatkerk in Stadskanaal. De toren stond toen in de steigers voor schilderwerk; Blok klom tot bijna onder de spits van de 32 meter hoge toren en liet daar zijn handtekening achter. Vier decennia later bracht een restauratie de oude leien naar beneden en kwam die jeugdherinnering weer aan het licht.

Bij de renovatie werden meerdere gemerkte leien verwijderd omdat de toren slechter bleek dan verwacht: rotte balken, versleten voegwerk en aan vervanging toe zijnd lood. Medewerker Wim Elzen bewaarde de gedemonteerde stenen zorgvuldig. Zijn collega Heleen Winter‑Blok — de zus van Bert en betrokken bij de kerk — herkende één steen en wist zo broer en leitje na bijna veertig jaar te herenigen. Bert (nu 61) zag zijn jeugdinscriptie terug: een verrassing die hij niet meer had verwacht.

Niet alleen Bloks steen kwam naar beneden; er zijn tientallen leien met namen, adressen en data van timmerlieden en helpers die in 1980 aan de restauratie meewerkten. Sommige tekens zijn nog goed leesbaar, andere deels vergeeld of onvolledig. Er liggen exemplaren van mensen uit heel Nederland — Buitenpost, Nijmegen, Kollum, Nieuwe Pekela — en zelfs raadselen, zoals een lei met alleen de aanduiding “geboren 1‑4‑49, 4 kinderen.”

De bewakers van de stenen willen diegenen die zichzelf of overleden familieleden herkennen de kans geven een leitje op te halen. Wie zich herkent kan contact opnemen met Heleen Winter‑Blok via winterblok@gmail.com. Het verhaal toont hoe kleine, eigenzinnige daden van vroeger onbedoeld erfgoed kunnen worden — en hoe restaurowerk onverwachte herinneringen naar beneden haalt.