Bidden of de Heere nog dit jaar drie buitenkerkelijke mensen bij onze gemeente wil brengen

In dit artikel:

Hanneke Schaap-Jonker reflecteert naar aanleiding van Pinksteren op zendingswerk en gebed, mede geïnspireerd doordat haar dochter recent door de Gereformeerde Zendingsbond is uitgezonden als studentenwerker bij een jonge kerk in Praag. Bezoeken aan die gemeente en gesprekken met docenten van het theologisch seminarie maakten duidelijk hoe anders kerkelijk leven daar is: minder dan 10% van de Tsjechische bevolking is christen, kerkgroepen tellen vaak maar 20–40 mensen en iedereen kent elkaar goed. Dat staat in sterk contrast met Nederlandse situaties waar in sommige plaatsen op één vierkante kilometer duizenden kerkgangers samenkomen.

Uit die verschillen put men wederzijds leerpunten. De Tsjechische kerken ervaren hun minderheidspositie als aanleiding om juist bovenplaatselijk jeugdwerk te ontwikkelen: jongeren hebben andere gelovigen buiten de eigen kleine gemeente nodig om elkaar vast te houden en geloof te delen. Die missionaire gerichtheid vertaalt zich ook in liturgische gewoonten: in Praag is het normaal tijdens diensten in kleine groepjes te bidden voor elkaar en voor de niet-gelovigen in de omgeving, en concrete gebedspunten met elkaar te delen.

Schaap-Jonker koppelt dit aan de Nederlandse context: ook bij ons neemt het aantal ongelovigen toe, verliezen kerken jaarlijks veel leden en staan christelijke normen minder centraal in de maatschappij. Daarom pleit zij voor meer doelgericht en volhardend gebed, niet als magisch recept maar als kernpraktijk — volgens haar een voorbeeld dat teruggrijpt op Handelingen en de Pinksterervaring. Ze stelt voor zulke concrete gebedspraktijken gewoon uit te proberen, ook in grotere gemeenten: elkaar in de bank aanspreken, gebedspunten meenemen naar huis en doordeweeks samen voor de groei van het koninkrijk bidden.

Praktische voorbeelden die ze noemt: wekelijks vragen om dat er vóór het eind van het jaar een paar nieuwe mensen van buiten naar de gemeente komen, of bidden dat een cursus voor buitenkerkelijken tien deelnemers krijgt. Het doel is niet alleen cijfers, maar het versterken van missionaire intentie en onderlinge betrokkenheid door gezamenlijke voorbede.

Schaap-Jonker benadrukt dat de vorm kan variëren (een voorganger kan leiden in lofprijzing en voorbede), maar dat volharding in gebed essentieel blijft. Zij herinnert eraan dat dezelfde God die op de eerste Pinksterdag velen tot geloof bracht, nog steeds werkzaam is. Hanneke Schaap-Jonker is hoogleraar klinische godsdienstpsychologie aan de Vrije Universiteit en rector van het Kennisinstituut christelijke ggz (Kicg).