„Is het echt onontkoombaar dat de 180 christelijke gereformeerde kerken zullen splijten?"

In dit artikel:

Ds. A. Hakvoort (christelijk-gereformeerd) signaleert een opmerkelijke toenadering tussen twee traditionele gereformeerde verbanden in Nederland: de Gereformeerde Gemeenten en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland. Beide organisaties hebben onlangs een gezamenlijke verklaring opgesteld over het aanbod van Gods genade — het onderwerp dat in 1953 tot hun scheiding leidde — en dit document wordt door Hakvoort gezien als een eerste stap naar herstel van onderlinge eenheid. Hij plaatst deze ontwikkeling in een bredere context van recente samenvoegingen in het kerkelijk landschap (onder meer fusies in 2023 en 2024 en de vorming van de PKN in 2004) en vraagt zich af of de breuk van ruim zeventig jaar geleden werkelijk onvermijdelijk was.

Tegelijk maakt Hakvoort een kanttekening bij de situatie in zijn eigen kerkverband, de Christelijk Gereformeerde Kerken (CGK). Daar ziet hij een tegengestelde beweging: interne scheidslijnen over bestuurlijke opbouw en synodaal optreden leiden tot twee sporen (rond Rijnsburg en Hoogeveen) waarbij enkele gemeenten nog beide wegen bewandelen. Een brief van deputaten kerkorde, bedoeld om helderheid te geven, heeft volgens hem eerder onrust en spanning binnen deputaatschappen veroorzaakt. Hij benadrukt dat bij twijfel het gesprek broederlijk en dienstbaar moet worden gevoerd, met het doel het werk voort te zetten; eerder dit jaar spraken deputaatschappen zich uit om werkzaamheden te continueren tot de geplande synodeperiode van 2027.

Hakvoort werkt zelf als deputaat binnen dit kader en sluit zijn reflectie af met een persoonlijke vraag: is het echt onontkoombaar dat de 180 CGK-gemeenten uiteenvallen? Zijn stuk in De Wekker roept op tot terughoudendheid, dialoog en het zoeken van gemeenschappelijke basis in geloof en arbeid.