Kerk haalde auto uit de ban; stadsbestuur deed hem er weer in

In dit artikel:

Reformatorische kerken en autorijden blijven een gespannen combinatie: waar vroeger zondagse autobezigheid door kerkbesturen werd ontmoedigd (of binnen kerkgemeenschappen als vanzelfsprekend werd gemeden), zijn nu juist ruime parkeerterreinen en zelfs parkeerwachten een zichtbaar teken van een levendige kerk. Tegelijk staat de gemeentelijke politiek daar soms haaks op: steeds vaker voeren steden betaald parkeren in op zondagen, ook op plekken rond kerkgebouwen.

Als voorbeeld noemt het artikel Arnhem, waar kerkbesturen bezwaar maakten tegen een uitbreiding van betaald parkeren op zondagochtenden maar aanvankelijk tevergeefs waren; een later aangetreden college met het CDA besloot de betaalplicht weer te schrappen. Die ingreep betekent meer dan financiële verlichting voor oudere of slecht ter been zijnde kerkgangers: ze raakt aan de positie van de kerk in de gemeenschap. Het kerkgebouw fungeert als tastbaar oriëntatiepunt en symbool van een gemeenschapsleven dat verloren kan gaan wanneer kerken uit stads- of dorpscentra verdwijnen.

Kortom: de kwestie rond autorijden en parkeren op zondag gaat niet alleen over verkeer en regels, maar ook over toegankelijkheid, erfgoedwaarde en de sociale rol van religieuze gebouwen in lokale gemeenschappen.