Ex-transgender Laura eiste dat haar ouders haar Jake zouden noemen: Ik haatte hen, maar ben hen nu dankbaar

In dit artikel:

Laura Perry Smalts, opgegroeid in een behoudende baptistengezin in de Amerikaanse Biblebelt (Oklahoma), vertelt in Nederland over haar levensweg: van strikte kerkelijke opvoeding en jeugdtrauma naar een periode als transgender en uiteindelijk een terugkeer naar het christelijk geloof en haar geboortegeslacht. Begin juni kwam ze met haar man naar Nederland om voor het interkerkelijke platform Bijbels Beraad M/V te spreken; ze is ook auteur van het boek Een transgender komt thuis.

Als kind kende Laura veel Bijbelteksten, maar zegt ze dat die kennis vooral intellectueel was; echte geloofsverbinding miste. In haar jeugd speelde een opeenstapeling van pijnlijke ervaringen: een overwerkte moeder die strak volgens regels leefde, jaloezie binnen het gezin, op haar achtste seksueel misbruik en op de middelbare school gezondheidsproblemen (een autoimmuunziekte) en overgewicht. Deze gebeurtenissen leidden tot schaamte, isolement en een destructief patroon van promiscuïteit en pornaverslaving. Om die innerlijke pijn en afwijzing te verklaren, concludeerde ze dat ze een man moest zijn.

In 2007 nam ze de naam Jake aan, startte testosteronbehandelingen en onderging operaties om haar borsten en eileiders te laten verwijderen; een borstoperatie in San Francisco in 2009 gaf haar aanvankelijk het gevoel bevrijd te zijn. Toch bleef er een innerlijk ongemak: ze voelde zich niet echt man. Haar transitie veroorzaakte grote breuk met haar ouders; met name haar moeder Francine beschrijft het verlies als rouw terwijl haar kind nog leefde.

Gedurende haar jaren als Jake veranderde er iets in het gezin: de moeder maakte een spirituele ommekeer, liet wetticisme los en ervoer vreugde en vrede in een overgave aan Jezus. Dat proces, samen met groeiende overtuiging van zonde en een persoonlijke bekering, deed Laura langzaam inzien dat ze vrouw was en niet mannelijk. Na een intense periode van geloofsherstel gaf ze zich over aan Jezus, keerde terug naar haar vroegere kerk en stopte uiteindelijk met het leven als man. Vijf jaar geleden ontmoette ze haar man Perry.

Laura praat in haar presentatie en interviews openlijk over de rol van trauma bij genderdysforie: veel transpersonen blijken onbewust getraumatiseerd, denkt zij, ook al ontkennen ze dat aanvankelijk. Ze erkent dat niet alle gevallen hetzelfde zijn—soms spelen biologische verschillen een rol, bijvoorbeeld een extra X-chromosoom—maar zij ziet vaak een verband met vroegere kwetsuren.

Over pastorale zorg en wetgeving (er ligt in Nederland een wetsvoorstel dat pastorale arbeid verbiedt die „stelselmatig en indringend” iemands seksuele identiteit wil veranderen) zegt ze dat pastorale hulp niet mag dwingen. Het doel is volgens haar niet om mensen te manipuleren, maar om hen via het geloof te helpen de onderliggende pijn te verwerken; vaak verdwijnt genderdysforie dan vanzelf. Ze adviseert eerlijkheid en liefde in gesprekken met transpersonen: noem hun situatie niet zomaar waar, maar toon medeleven en wijs op vertrouwen in God.

Laura keurt het openlijke bespotten van transpersonen niet goed, ook al kan ze sommige argumenten van tegenstanders zoals Matt Walsh begrijpen. Haar boodschap draait om herstel: erkenning van trauma, persoonlijke bekering en het herstel van identiteit zoals zij die in haar geloof vond.