Ontwortelde moderne mensen komen thuis bij God
In dit artikel:
Generatie Z toont opnieuw interesse in religie, niet omdat religie vanzelf terugkeert, maar omdat veel jonge mensen hunkeren naar een plek van vaste verbondenheid en zingeving die het moderne leven niet biedt. Recente voorbeelden: influencers als Julia Helina plaatsen op TikTok een challenge om 75 dagen “heilig” te leven; vorige Pasen lieten twee jongeren zonder religieuze achtergrond zich door sociale media beïnvloed in de katholieke doop. Ook het Nederlandse rapport God in Nederland signaleert deze verschuiving: religie wordt weer als levenskeuze en gespreksthema serieus genomen, al blijft de meerderheid van gen Z afstandelijk.
De tekst legt uit waarom. De dominante moderne verhalen — maakbaarheid, voortdurende verbetering en het ideaal van authentiek jezelf-zijn — geven weinig houvast bij verlies, falen en existentiële leegte. Sociologen zoals Andreas Reckwitz en denkers als Charles Taylor worden aangehaald om te tonen dat moderniteit geen taal of rituelen levert om met verlies om te gaan, en dat de ethiek van authenticiteit jongeren opzadelt met de last hun identiteit voortdurend te moeten creëren. Dat leidt bij velen tot ontevredenheid en een gevoel van “woningnood”: niet alleen gebrek aan een fysieke woonruimte, maar vooral aan een existentieel thuis waarin identiteit ontvangen wordt in plaats van voortdurend verdiend.
Sociale media spelen een dubbele rol: ze verspreiden inspiratie — denk aan FaithTokkers en Godfluencers zoals Widya Soraya, Zaar Goedemans, Glen Fontein en YouTuber Harm — en fungeren als poort naar geloofservaringen waarin mensen spreken over thuiskomst bij God. Deze getuigenissen tonen dat veel nieuwe gelovigen rust vinden door concrete, zichtbare praktijken: een Bijbel in de hand, ontmoetingen met medegelovigen, spirituele mentors en heilige plekken die rituelen en stabiliteit bieden.
De auteur, lector theologie aan de Christelijke Hogeschool Ede, concludeert dat de kerk en christelijke tradities veel instrumenten in huis hebben om jonge mensen “thuis” te laten voelen. Of dit leidt tot een bredere herleving valt nog te bezien, maar het heden toont dat religieige taal en praktijken opnieuw relevant worden voor een generatie die zoekt naar vaste vormen van betekenis buiten de grillen van performatieve autonomie. Het artikel is een bewerkte weergave van zijn bijdrage aan het EH-symposium “Opwekking onder jongeren?” op 9 april.