„Sport voor veel kerkgangers in VS en Canada geen probleem"

In dit artikel:

De meeste Amerikanen en Canadezen tonen weinig belangstelling voor het wereldkampioenschap voetbal dat nu in Noord-Amerika plaatsvindt; voetbal (soccer) heeft daar niet de status die het in Europa geniet. Predikanten uit de reformatorische kringen, zoals ds. E. Hakvoort (Netherlands Reformed Congregation, Norwich, Canada) en ds. P. van der Hoek (Heritage Reformed Congregation, Hull, Iowa) merken dat alleen mensen met Europese of Latijns-Amerikaanse roots echt met oranje- of Zuid-Amerika-koorts te maken krijgen. Latijns-Amerikaanse gemeenschappen zijn wél vaak hevig betrokken, wat ook spanningen kan veroorzaken bij mensen met gemengde loyaliteiten als het thuisland tegen de VS speelt.

In zowel Canada als de VS domineren andere sporten: in Canada is ijshockey veruit favoriet, in de VS staat American football bovenaan, gevolgd door honkbal en basketbal. American football verschilt wezenlijk van Europees voetbal — het is fysieker en vereist zware beschermingsuitrusting; blessures zoals botbreuken en hersenschuddingen komen geregeld voor. Daardoor trekken grote wedstrijden als de Super Bowl enorme aandacht en organiseren veel Amerikanen kijkfeesten en bijeenkomsten die soms zondags plaatsvinden.

Religieuze leiders en commentator Mike Sabo (conservatief-protestant tijdschrift American Reformer) signaleren brede acceptatie van sport binnen evangelische en reformatorische kringen; sport wordt gezien als gezond, opvoedkundig en een alternatief voor andere verleidingen. Tegelijkertijd groeit de zorg over wat zij “sportverdwazing” noemen: de verering van sporthelden en de grote tijdsinvestering van ouders en jongeren die ten koste kan gaan van kerkbezoek, huisgodsdienst en de verplichtingen die ouders bij de doop van hun kinderen beloofden. Ds. Van der Hoek wijst erop dat vele avonden op de tribune en intensieve trainingsschema’s praktische gevolgen hebben voor religieuze opvoeding en gezinsleven.

Een ander terugkerend thema is de zondagsheiliging. Ds. Hakvoort en Van der Hoek benadrukken dat veel topwedstrijden op zondag worden gespeeld, wat volgens hen botst met het Bijbelse gebod tot zondagsrust en regelmatige kerkbezoek. Super Bowl Sunday is een opvallend voorbeeld: de dag is in de VS zo cultureel ingebed dat kerkdiensten soms minder bezocht worden. Critici noemen dat veronachtzamen van de eredienst zelfs een nationale ramp; lokale geluiden — zoals een oproep in de Luverne Journal (Alabama) om zondagse football-uitzendingen te boycotten — proberen dit tegenwicht te bieden, maar lijken vaak een marginale invloed te hebben. Tegelijk groeit er in delen van de VS belangstelling voor herintroductie van zogenaamde “blauwe wetten” die zondagsactiviteiten beperken; historisch kwamen die uit kerkelijke kring en later ook vanuit vakbonden.

Niet alle religieuze reacties zijn afwijzend. Sommige voorgangers en organisaties zien een WK of andere grote sportevenementen ook als missionaire kans. De Conventie van Zuidelijke Baptisten bijvoorbeeld bereidt evangelisatiecampagnes voor tijdens het wereldkampioenschap, met meertalige materialen en lokale activiteiten in wedstrijddorpen, met het doel bezoekers uit allerlei landen te bereiken.

Kortom, het WK en vergelijkbare sportevenementen laten in Noord-Amerika een spanningsveld zien tussen een brede maatschappelijke sportcultuur — met sterke regionale verschillen in populariteit — en religieuze bezorgdheid over idolatrie, gezinsleven en sabbatsheiliging. Terwijl sommigen waarschuwen tegen de verafgoding en praktische gevolgen van sportparticipatie, benutten anderen de evenementen juist als gelegenheid tot evangelisatie.