Hervormde gemeente Wierden bestaat vierhonderd jaar: „In onze prediking zit geen woord Spaans"

In dit artikel:

De hervormde gemeente van Wierden viert deze zomer haar 400-jarig bestaan; de officiële herdenkingsbijeenkomst vindt plaats op donderdag 18 juni. De viering markeert eeuwen van gemeentelijk leven in en rond de Dorpskerk, het huidige kerkgebouw uit 1929 dat al het vierde gebouw op deze plaats is en in kruiskerkvorm is gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School.

De Dorpskerk is een hoge, vierkante ruimte met twee galerijen en zo’n 750 zitplaatsen (oorspronkelijk circa 900, teruggebracht op advies van de brandweer). Het liturgisch centrum draagt borden met aansporingsteksten en boven de kansel hangt een orgel van de firma Pels. Achterin bevindt zich de voormalige ‘leerkamer’, waar vroeger de jeugd schrift- en belijdenisonderwijs kreeg; die ruimte dient nu als vergaderplaats van de kerkenraad.

Historisch gezien kreeg de gemeente op 8 juni 1626 haar eerste eigen predikant, ds. Abraham Nijhoff; die familie leverde uiteindelijk vijf generaties predikanten en manifesteerde zich later ook in het dorp als kasteleins en tappers. Tegenwoordig telt de hervormde gemeente ruim drieduizend leden, waarvan ongeveer zeshonderd doop- en geboorteleden. Vorige maand deden 33 catechisanten belijdenis. De gemeente beschikt naast de Dorpskerk in het centrum ook over een kerkgebouw aan de Piksenweg in Hoge Hexel; gezamenlijk worden er op zondag vier diensten gehouden.

Bestuurders en predikanten kenmerken de gemeente als een echte volkskerk met een confessionele inslag. De term ‘Bondsgemeente’ wordt gebruikt, maar intern bestaan verschillende stromingen. Door stadsuitbreiding en nieuwbouwwijken in de jaren zestig en zeventig ontstond spanning en een richtingstrijd die zelfs leidde tot de vorming van een hervormde kapel, maar inmiddels is er volgens betrokkenen een stabiele balans tussen de verschillende richtingen — al vergt dat voortdurende inzet.

De prediking in Wierden richt zich nadrukkelijk op Jezus Christus als gekruisigde en op de rechtvaardiging van de goddeloze; de gemeente houdt vast aan de klassieke geloofsbelijdenissen (Apostolische, Nicéa en Athanasius) en aan de gereformeerde traditie zoals verwoord in de Heidelbergse Catechismus, de catechismus van Genève en de Nederlandse Geloofsbelijdenis met de Dordtse leerregels. De 400-jarige viering is daarmee zowel een terugblik op historische wortels als een bevestiging van een blijvende identiteit binnen de gereformeerde traditie.