„Weinig mensen peilen wat een uitzending betekent voor zowel de uitgezonden militair als de achterblijvers"

In dit artikel:

Ds. R. (Robert) Nederveen, legerpredikant van de Hersteld Hervormde Kerk, vertelt in Om Sions Wil over zijn werk met militairen en de impact daarvan op henzelf en hun gezin. Net voor het einde van de opleiding begeleidt hij de eindmars: hij loopt mee, slaapt in het bos en houdt vooraf op het ereveld een toespraak waarin hij de jonge militairen confronteert met de graven van gevallenen en hen wijst op het offer dat vrijheid kost. Daarbij verbindt hij die beelden met het christelijk getuigenis om zo gesprekken over sterven en offerbereidheid op gang te brengen.

Tijdens de opleiding kwam Nederveen zelf tot inzichten: door gebrek aan slaap en spanning ontdekte hij kanten van zichzelf die weinig “geestelijk” zijn — een herinnering dat ook predikanten menselijk en kwetsbaar zijn. Het legerpredikantschap heeft volgens hem zowel voordelen (geen verhuizing nodig) als lasten voor het gezin: kinderen worden meer bewust van oorlog en afwezigheid, en zijn vrouw moest vaak alleen het huishouden en de zorg voor vier kinderen dragen terwijl hij in het ritme van de opleiding zat.

Nederveen waarschuwt dat uitzendingen vaak worden onderschat en pleit voor meer aandacht voor het thuisfront. Hij roept kerkgangers en ambtsdragers op niet alleen naar de uitgezonden militair te vragen, maar ook naar de partner en gezin, praktische hulp te bieden en voorbede te doen. Vanuit het idee dat uitzendingen politiek worden beslist, ziet hij het als een gezamenlijke verantwoordelijkheid van kerk en samenleving om zowel uitgezondenen als hun achterblijvers te ondersteunen. Hij en zijn vrouw verwachten binnenkort hun vijfde kind.